دوره 12، شماره 1 - ( پاییز 1404 )
جلد 12 شماره 1 صفحات 0-0 |
برگشت به فهرست نسخه ها
دانشیار، گروه پزشکی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران. hrnikyar@gmail.com
چکیده: (793 مشاهده)
مقدمه: برداشت عضوهای بدن به دلیل سرطان یک روند درمانی است که ممکن است در مواردی که سرطان به طور جدی بافت یا عضو خاصی را تهدید کرده باشد، انجام میشود. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی مداخلهی معنادرمانی گروهی بر تحمل ابهام، و ادراک درد در افراد مبتلا به سرطان منجر به برداشت عضو انجام شد.
روش کار: روش پژوهش نیمهتجربی با طرح پیشآزمون - پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل افراد مبتلا یه سرطان ساکن اصفهان بود که به دلیل سرطان تحت عمل برداشت عضو قرار گرفته بودند که از میان آنها تعداد 36 نفر بهصورت در دسترس انتخاب و بهطور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش به مدت 8 جلسه تحت مداخلهی معنادرمانی گروهی قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخلهای دریافت نکرد. آزمودنیهای هر دوگروه در مراحل پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری با ابزار پرسش نامه درد مک گیل (MPQ) و پرسشنامه تحمل ابهام (مک لین، 2009) مورد ارزیابی قرار گرفتند.
یافتهها: یافتهها نشان داد که معنادرمانی گروهی بهطور معنادار (05/0>P) توانست به بهبود افزایش تحمل ابهام و کاهش ادراک درد در افراد دچار برداشت عضو به دلیل سرطان در مرحله پسآزمون منجر شود و این نتایج تا مرحله پیگیری نیز ماندگار بود.
نتیجه گیری: با توجه به نتایج به دست آمده میتوان گفت که معنادرمانی گروهی بر افزایش تحمل ابهام و ادراک درد آزمودنیهای پژوهش از اثربخشی لازم برخودردار است و میتواند به عنوان یک گزینه درمانی مکمل مفید در کنار سایر مداخلات موجود برای مراقبتهای روانی فعلی موجود در زمینه سرطان به کار گرفته شود.
روش کار: روش پژوهش نیمهتجربی با طرح پیشآزمون - پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل افراد مبتلا یه سرطان ساکن اصفهان بود که به دلیل سرطان تحت عمل برداشت عضو قرار گرفته بودند که از میان آنها تعداد 36 نفر بهصورت در دسترس انتخاب و بهطور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش به مدت 8 جلسه تحت مداخلهی معنادرمانی گروهی قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخلهای دریافت نکرد. آزمودنیهای هر دوگروه در مراحل پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری با ابزار پرسش نامه درد مک گیل (MPQ) و پرسشنامه تحمل ابهام (مک لین، 2009) مورد ارزیابی قرار گرفتند.
یافتهها: یافتهها نشان داد که معنادرمانی گروهی بهطور معنادار (05/0>P) توانست به بهبود افزایش تحمل ابهام و کاهش ادراک درد در افراد دچار برداشت عضو به دلیل سرطان در مرحله پسآزمون منجر شود و این نتایج تا مرحله پیگیری نیز ماندگار بود.
نتیجه گیری: با توجه به نتایج به دست آمده میتوان گفت که معنادرمانی گروهی بر افزایش تحمل ابهام و ادراک درد آزمودنیهای پژوهش از اثربخشی لازم برخودردار است و میتواند به عنوان یک گزینه درمانی مکمل مفید در کنار سایر مداخلات موجود برای مراقبتهای روانی فعلی موجود در زمینه سرطان به کار گرفته شود.
شمارهی مقاله: 8
نوع مطالعه: پژوهشي |
موضوع مقاله:
سایر موضوعات
دریافت: 1403/10/25 | پذیرش: 1404/2/22 | انتشار: 1404/7/27
دریافت: 1403/10/25 | پذیرش: 1404/2/22 | انتشار: 1404/7/27
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |