دوره 12، شماره 2 - ( زمستان 1404 )
جلد 12 شماره 2 صفحات 100-88 |
برگشت به فهرست نسخه ها
استاد گروه روانشناسی، دانشگاه علوم پزشکی، قزوین، ایران mesarichloo@yahoo.com
چکیده: (170 مشاهده)
مقدمه: بیماری مولتیپل اسکلروزیس از شایعترین بیماریهای خودایمنی نورولوژیک و باعث ناتوانی حرکتی و عملکردی انسان در سنین مختلف میشود. هدف از این پژوهش ب مقایسه اثربخشی دو درمان حساسیتزدایی با حرکات چشم و پردازش مجدد و رواندرمانی مثبت نگر در بیماران اماس شهر قزوین بود.
روش کار: به پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری 3 ماهه با گروه کنترل بود. جامعه آماری کلیه بیماران مراجعهکننده به بیمارستان بوعلی سینای شهر قزوین در سال 1403 بود؛ که با استفاده نمونهگیری در دسترس و هدفمند تعداد 45 نفر بیمار با تشخیص بیماری ام اس در دو گروه آزمایشی و یک گروه کنترل که بهصورت تصادفی جایگزین شدند. شرکتکنندگان در جلسات (EMDR) و رواندرمانی مثبت نگر در 8 جلسه دوساعته تحت درمان و آموزش قرار گرفتند. همه آزمودنیها در سه مرحله پیشآزمون و پسآزمون و پیگیری بهوسیله پرسشنامه افسردگی بک و پرسشنامه کیفیت زندگی بیماران اماس مورد ارزیابی قرار گرفتند. تحلیل داده با روش آماری کوواریانس صورت گرفت.
یافتهها: نشان داد که هر دو درمان EMDR و رواندرمانی مثبت نگر بهطور معناداری موجب کاهش افسردگی و بهبود کیفیت زندگی در افراد مبتلا به بیماری ام اس در هر دو جنس (مرد و زن) میشود؛ اما نتایج آزمون تعقیبی نشان داد که مداخله EMDR اثر بیشتری نسبت به درمان رواندرمانی مثبت نگر در کاهش افسردگی و افزایش کیفیت زندگی در هر دو جنس داشته است.
نتیجهگیری: با توجه به تأثیر مثبت درمانهای EMDR و رواندرمانی مثبت نگر بر کاهش علائم افسردگی و بهبود کیفیت زندگی بیماران مبتلا به اماس و تداوم اثرگذاری آنها در پیگیری سهماهه بیماران، بهکارگیری این روشهای درمانی در کلیه سطوح پیشگیری و درمان بیماران مبتلا به بیماریهای جسمی و روانی ضروری و توصیه میشود.
روش کار: به پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری 3 ماهه با گروه کنترل بود. جامعه آماری کلیه بیماران مراجعهکننده به بیمارستان بوعلی سینای شهر قزوین در سال 1403 بود؛ که با استفاده نمونهگیری در دسترس و هدفمند تعداد 45 نفر بیمار با تشخیص بیماری ام اس در دو گروه آزمایشی و یک گروه کنترل که بهصورت تصادفی جایگزین شدند. شرکتکنندگان در جلسات (EMDR) و رواندرمانی مثبت نگر در 8 جلسه دوساعته تحت درمان و آموزش قرار گرفتند. همه آزمودنیها در سه مرحله پیشآزمون و پسآزمون و پیگیری بهوسیله پرسشنامه افسردگی بک و پرسشنامه کیفیت زندگی بیماران اماس مورد ارزیابی قرار گرفتند. تحلیل داده با روش آماری کوواریانس صورت گرفت.
یافتهها: نشان داد که هر دو درمان EMDR و رواندرمانی مثبت نگر بهطور معناداری موجب کاهش افسردگی و بهبود کیفیت زندگی در افراد مبتلا به بیماری ام اس در هر دو جنس (مرد و زن) میشود؛ اما نتایج آزمون تعقیبی نشان داد که مداخله EMDR اثر بیشتری نسبت به درمان رواندرمانی مثبت نگر در کاهش افسردگی و افزایش کیفیت زندگی در هر دو جنس داشته است.
نتیجهگیری: با توجه به تأثیر مثبت درمانهای EMDR و رواندرمانی مثبت نگر بر کاهش علائم افسردگی و بهبود کیفیت زندگی بیماران مبتلا به اماس و تداوم اثرگذاری آنها در پیگیری سهماهه بیماران، بهکارگیری این روشهای درمانی در کلیه سطوح پیشگیری و درمان بیماران مبتلا به بیماریهای جسمی و روانی ضروری و توصیه میشود.
نوع مطالعه: پژوهشي |
موضوع مقاله:
روانشناسی در پرستاری توانبخشی
دریافت: 1404/6/6 | پذیرش: 1404/11/22 | انتشار: 1404/12/12
دریافت: 1404/6/6 | پذیرش: 1404/11/22 | انتشار: 1404/12/12
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |