دوره 12، شماره 3 - ( بهار 1405 )                   جلد 12 شماره 3 صفحات 11-1 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


گروه پرستاری، واحد علوم پزشکی تهران، دانشگاه آزاد اسلامی تهران ، ایران tabarsi1383@gmail.com
چکیده:   (1088 مشاهده)
مقدمه: نارسایی قلبی سندرمی مزمن و پیشرونده است که کیفیت زندگی بیماران را کاهش می‌دهد. مراقبت تسکینی ، به عنوان رویکردی جامع برای مدیریت علائم و ارتقاء سلامت، ضروری است. این مطالعه با هدف تعیین تاثیر مراقبت تسکینی بر رفتارهای ارتقاءدهنده سلامت در بیماران مبتلا به نارسایی قلبی انجام شد.
روش کار: این مطالعه نیمه تجربی در سال ۱۴۰۴ در انستیتو قلب و عروق شهید رجایی تهران بر ۵۶ بیمار واجد شرایط پس از اخذ کد اخلاق و رضایت آگاهانه شرکت در پژوهش (۲۸ نفر گروه مداخله، ۲۸ نفر گروه کنترل) انجام شد. گروه مداخله، برنامه مراقبت تسکینی شامل هفت جلسه از زمان ترخیص تا موعد یک ماه بعد ویزیت و پیگیری پزشک معالج را دریافت کردند. از پرسشنامه های دموگرافیک ، رفتار های ارتقاء دهنده سلامت و پیامد مراقبت تسکینی  استفاده شد. داده‌ها با استفاده از تجزیه و تحلیل توصیفی ، آزمون‌های تی مستقل و تی زوجی ، همچنین با آزمون کولموگروف-اسمیرونوف ( بررسی نرمال بودن داده ها )، آزمون لوین ( بررسی همگنی واریانس ها ) و آزمون خی دو ( مقایسه تفاوت توزیع داده‌های دموگرافیک) در نرم افزار SPSS27 تحلیل شدند.
یافته ها: گروه‌ها در پیش‌آزمون از نظر متغیرهای دموگرافیک و نمرات پرسشنامه ها همگن بودند (P > 0.05). نمره کل رفتار های ارتقاء دهنده سلامت در گروه مداخله به طور معنی‌داری بعد دریافت مراقبت تسکینی بهبود یافت (P = 0.048) اگرچه نمرات زیر مقیاس ها به تفکیک تغییر معنا داری نداشتند. نمره کل پیامد مراقبت تسکینی در گروه مداخله بطور معنا ‌داری پایین‌تر (بهتر) بود (P = 0.004). تغییر نمرات در گروه کنترل، از نظر آماری معنی‌دار نبود (P > 0.05).
نتیجه گیری: مراقبت تسکینی بر بهبود رفتارهای ارتقاءدهنده سلامت بیماران مبتلا به نارسایی قلبی تاثیر مثبتی دارد و توصیه می‌شود به عنوان یک مدل مراقبتی اثربخش در پروتکل‌های درمانی پرستاری قلب و عروق کشور ادغام شود.

 
متن کامل [PDF 349 kb]   (159 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: پرستاری توانبخشی
دریافت: 1404/7/22 | پذیرش: 1405/2/7 | انتشار: 1405/3/29

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.