fa تأثیر دو شیوه تمرین درمانی بر سلامت قلبی متابولیکی زنان میان‌سال دارای اضافه وزن مبتلا به دیابت شیرین پژوهشي Research <p dir="RTL"><strong>مقدمه:</strong> اثرات سودمند ورزش در دیابت نوع 2 در ارتباط با کنترل گلوکز و چندین عامل خطرزای بیماری قلبی عروقی بخوبی ثابت شده است. هدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیر دو شیوه تمرین درمانی بر سلامت قلبی متابولیکی زنان میان‌سال دارای اضافه وزن مبتلا به دیابت شیرین بوده است.</p> <p dir="RTL"><strong>روش کار:</strong> این تحقیق به لحاظ هدف کاربردی و به لحاظ شیوه گردآوری داده‌ها نیمه تجربی است. 52 نفر از زنان مبتلا به دیابت نوع 2 (سن 45 تا 60 سال) شهرستان شهرکرد در سال 1394 به‌طور داوطلبانه در تحقیق حاضر شدند و بر اساس مقادیر هموگلوبین گلیکوزیله (<span dir="LTR">HbA1c</span>) به سه گروه تمرین ترکیبی قدرتی-استقامتی (17 نفر) و تمرین سرعتی تناوبی شدید (17 نفر) و شاهد (18 نفر) تقسیم شدند. متغیرهای گلوکز ناشتا، انسولین، مقاومت به انسولین، <span dir="LTR">hs-CRP</span>، <span dir="LTR">IL-6</span>، فشارخون سیستولیک و دیاستولیک، درصدچربی بدن، محیط کمر (<span dir="LTR">WC</span>)، نسبت محیط کمر به باسن (<span dir="LTR">WHR</span>)، شاخص توده بدن (<span dir="LTR">BMI</span>) مورد ارزیابی قرار گرفتند. نتایج با استفاده از نسخه 21 نرم افزار <span dir="LTR">SPSS</span> و با آزمون‌های تی زوجی و تحلیل کوواریانس و درصورت معنی‌داری از آزمون <span dir="LTR">LSD</span> برای تعیین اختلاف بین گروه‌ها استفاده گردید.</p> <p dir="RTL"><strong>یافته‌ها:</strong> نتایج نشان داد که در گروه تمرینات شدید تناوبی و تمرینات ترکیبی قدرتی-استقامتی متغیرهای انسولین و مقاومت به انسولین نسبت به گروه شاهد کاهش معنی داری داشته است (0/05><span dir="LTR">p</span>) ولی تفاوت معنی داری در سی آر پی فوق حساس (<span dir="LTR">hs-CRP</span>) مشاهده نگردیده است (0/05<<span dir="LTR">p</span>). همچنین محیط دور کمر، فشار خون دیاستولیک و حداکثر اکسیژن مصرفی در گروه تمرینات شدید تناوبی و ترکیبی قدرتی-استقامتی نسبت به گروه شاهد تفاوت معنی داری داشت (0/05><span dir="LTR">p</span>). به طوری در گروه‌های مداخله دور کمر و فشار خون دیاستولیک کاهش معنی دار و حداکثر اکسیژن مصرفی افزایش معنی داری داشته است.</p> <p dir="RTL"><strong>نتیجه گیری:</strong> تمرین سرعتی تناوبی نسبت به تمرینات ترکیبی قدرتی-استقامتی اثرات بهتری بر فاکتورهای مرتبط با سلامت قلبی-متابولیکی و مقاومت به انسولین زنان میانسال مبتلا به دیابت شیرین دارد.</p> <p align="center"></p> <p><strong>Introduction:</strong> The beneficial effect of exercise on glucose control in type 2 diabetes is associated with several risk factors for cardiovascular disease. The purpose of this study was to study the effect of two exercise therapy methods on cardiometabolic health of overweight middle-aged females with diabetes mellitus.</p> <p><strong>Methods:</strong> Overall, 52 overweight female type 2 diabetic patients (age; 45-60 years old and fasting blood glucose &ge; 126 mg/dL (7.0 mmol/L)) were assessed for eligibility. Participants were assigned to sprint interval training group (n = 17), concurrent resistance-endurance training group (n = 17) and control group (n = 18). The combined strength-endurance group did 12 weeks, three sessions per week of endurance training at 60% of maximal heart rate and two sessions resistance training at 70% 1-RM. Intense interval training group did three sessions/week of four to ten repetitions during 30 seconds. Wingate on ergometer included 10 weeks of concurrent resistance-endurance training and intense interval training. Fasting glucose, insulin, insulin resistance, high sensitivity-C-Reactive protein (hs-CRP), interleukin-6 (IL-6), systolic blood pressure, diastolic blood pressure, body fat, waist circumference (WC), waist to hip ratio (WHR) and body mass index (BMI) were measured before and after 12 weeks of intensive training and combined resistance-endurance training.</p> <p><strong>Results:</strong> The results showed that following sprint interval training, there were significant changes in hs-CRP (P < 0.001), yet this wasn&rsquo;t significant following concurrent training (P = 0.062). The results showed that following combined training and sprint interval training, there were no significant changes in body mass index and fat percentage (P > 0.05). In addition, it was shown that following combined training there were significant differences in body mass (P = 0.032) and waist circumference in the combined training (P = 0.000); sprint interval training (P = 0.001) and resting heart rate in the intense training group (P = 0.01); systolic blood pressure in the combined training (P = 0.005); sprint interval training (P = 0.009) and diastole pressure in combined (P = 0.001) and sprint interval training (P = 0.001). Differences were not significant for fasting blood glucose in the sprint interval training groups (P = 0.000). Serum insulin levels showed significant increases in the SIT (P = 0.000) and Com (P = 0.000), significantly. The data showed significant differences in insulin resistance index (HOMA-IR) in sprint interval training group (P = 0.000) and concurrent resistance-endurance training (P = 0.008). The data showed no significant difference in fasting blood glucose concentrations (P = 0.171).</p> <p><strong>Conclusions:</strong> Sprint interval training has more effect than combined resistance- endurance training for improving cardiometabolic health and insulin resistance of overweight middle-aged females with diabetes mellitus.</p> <p></p> ورزش درمانی, پروتئین واکنشی-C, مقاومت به انسولین, دیابت ملیتوس نوع 2 Exercise Therapy, C-Reactive Protein, Insulin Resistance, Diabetes Mellitus, Type 2 27 37 http://ijrn.ir/browse.php?a_code=A-10-27-68&slc_lang=fa&sid=1 Hajar Azizi هاجر عزیزی 10031947532846002800 10031947532846002800 No Islamic Azad University, Yasouj Branch, Iran دانشگاه آزاد اسلامی، یاسوج، ایران Ebrahim Banitalebi ابراهیم بنی طالبی banitalebi.e@gmail.com 10031947532846002801 10031947532846002801 Yes Physiology University of Shahrekord, Shahrekord, Iran دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران Seyed Ehsan Amirhosseini سیداحسان امیرحسینی 10031947532846002802 10031947532846002802 No Islamic Azad University, Yasouj Branch, Iran دانشگاه آزاد اسلامی، یاسوج، ایران