دوره 12، شماره 4 - ( تابستان 1405 )
جلد 12 شماره 4 صفحات 0-0 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Abdiyan M, Ebrahimi Moghaddam H, Saberi H. Comparison of the Effects of Transcranial Direct Current Stimulation Over the Dorsolateral Prefrontal and Temporoparietal Regions on Empathy in Children With ADHD. , IJRN. 2026; 12 (4) : 9
URL: http://ijrn.ir/article-1-1002-fa.html
URL: http://ijrn.ir/article-1-1002-fa.html
عبدیان محیا، ابراهیمی مقدم حسین، صابری هائیده. مقایسه اثربخشی تحریک الکتریکی مستقیم فراجمجمه‌ای در دو ناحیه پشتی- جانبی پیش‌پیشانی و گیجگاهی- آهیانه‌ای بر همدلی در کودکان مبتلا به نارسایی توجه/ فزون‌کنشی. , نشریه پژوهش توانبخشی در پرستاری. 1405; 12 (4)
گروه روانشناسی، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، رودهن، ایران h.ebrahimimoghaddam@riau.ac.ir
چکیده: (450 مشاهده)
مقدمه: نارسایی توجه/ فزون‌کنشی یکی از اختلال‌های شایع عصبی- تحولی در کودکان است. هدف پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی تحریک الکتریکی مستقیم فراجمجمه‌ای در دو ناحیه پشتی- جانبی پیش‌پیشانی و گیجگاهی- آهیانه‌ای بر همدلی در کودکان مبتلا به نارسایی توجه/ فزون‌کنشی بود.
روش کار: این مطالعه نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعه پژوهش دانش‌آموزان 7 تا 12 سال مبتلا به نارسایی توجه/ فزون‌کنشی شهر تهران در سال تحصیلی 2-1401 بودند. نمونه پژوهش 45 نفر بودند که با روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به‌صورت تصادفی ساده با کمک قرعه‌کشی در دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل (هر گروه 15 نفر) جایگزین شدند. هر یک از گروه‌های آزمایش 10 جلسه 20 دقیقه‌ای تحت تحریک الکتریکی مستقیم فراجمجمه‌ای 1 میلی‌آمپر قرار گرفتند و گروه کنترل در لیست انتظار برای مداخله ماند. داده‌ها با پرسشنامه همدلی گردآوری و با روش‌های تحلیل کوواریانس تک‌متغیری و آزمون تعقیبی بونفرونی در نرم‌افزار SPSS-21 تحلیل شدند.
یافته‌ها: یافته‌های پژوهش حاضر نشان داد که هر دو روش تحریک الکتریکی مستقیم فراجمجمه‌ای در ناحیه پشتی- جانبی پیش‌پیشانی و گیجگاهی- آهیانه‌ای باعث افزایش همدلی در کودکان مبتلا به نارسایی توجه/ فزون‌کنشی شد (0/001>P). همچنین، اثر تحریک الکتریکی مستقیم فراجمجمه‌ای در ناحیه پشتی- جانبی پیش‌پیشانی در مقایسه با تحریک الکتریکی مستقیم فراجمجمه‌ای در ناحیه گیجگاهی- آهیانه‌ای بر افزایش همدلی در کودکان مبتلا به نارسایی توجه/ فزون‌کنشی بیشتر بود (0/05P<).
نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج این پژوهش، درمانگران و متخصصان سلامت می‌توانند از روش تحریک الکتریکی مستقیم فراجمجمه‌ای در ناحیه پشتی- جانبی پیش‌پیشانی برای افزایش همدلی در گروه‌های آسیب‌پذیر از جمله در کودکان مبتلا به نارسایی توجه/ فزون‌کنشی استفاده نمایند.
روش کار: این مطالعه نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعه پژوهش دانش‌آموزان 7 تا 12 سال مبتلا به نارسایی توجه/ فزون‌کنشی شهر تهران در سال تحصیلی 2-1401 بودند. نمونه پژوهش 45 نفر بودند که با روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به‌صورت تصادفی ساده با کمک قرعه‌کشی در دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل (هر گروه 15 نفر) جایگزین شدند. هر یک از گروه‌های آزمایش 10 جلسه 20 دقیقه‌ای تحت تحریک الکتریکی مستقیم فراجمجمه‌ای 1 میلی‌آمپر قرار گرفتند و گروه کنترل در لیست انتظار برای مداخله ماند. داده‌ها با پرسشنامه همدلی گردآوری و با روش‌های تحلیل کوواریانس تک‌متغیری و آزمون تعقیبی بونفرونی در نرم‌افزار SPSS-21 تحلیل شدند.
یافته‌ها: یافته‌های پژوهش حاضر نشان داد که هر دو روش تحریک الکتریکی مستقیم فراجمجمه‌ای در ناحیه پشتی- جانبی پیش‌پیشانی و گیجگاهی- آهیانه‌ای باعث افزایش همدلی در کودکان مبتلا به نارسایی توجه/ فزون‌کنشی شد (0/001>P). همچنین، اثر تحریک الکتریکی مستقیم فراجمجمه‌ای در ناحیه پشتی- جانبی پیش‌پیشانی در مقایسه با تحریک الکتریکی مستقیم فراجمجمه‌ای در ناحیه گیجگاهی- آهیانه‌ای بر افزایش همدلی در کودکان مبتلا به نارسایی توجه/ فزون‌کنشی بیشتر بود (0/05P<).
نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج این پژوهش، درمانگران و متخصصان سلامت می‌توانند از روش تحریک الکتریکی مستقیم فراجمجمه‌ای در ناحیه پشتی- جانبی پیش‌پیشانی برای افزایش همدلی در گروه‌های آسیب‌پذیر از جمله در کودکان مبتلا به نارسایی توجه/ فزون‌کنشی استفاده نمایند.
شماره‌ی مقاله: 9
نوع مطالعه: پژوهشي |
موضوع مقاله:
پرستاری توانبخشی
دریافت: 1405/2/3 | پذیرش: 1405/5/31 | انتشار: 1405/6/26
دریافت: 1405/2/3 | پذیرش: 1405/5/31 | انتشار: 1405/6/26
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |