دوره 12، شماره 2 - ( زمستان 1404 )
جلد 12 شماره 2 صفحات 134-126 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
adibnia S, pashang S, Tajari B, Kalhornia Golkhar M. Predicting Chronic Pain in Patients With Knee Pain: The Role of Catastrophic Fear and Pain Adaptation. , IJRN. 2026; 12 (2) :126-134
URL: http://ijrn.ir/article-1-980-fa.html
URL: http://ijrn.ir/article-1-980-fa.html
ادیب نیا ساره، پاشنگ سارا، تاجری بیوک، کلهرنیا گلکار مریم. پیش‌بینی درد مزمن بر اساس سازگاری درد با میانجیگری خودمهارگری در بیماران مبتلا به زانودرد. , نشریه پژوهش توانبخشی در پرستاری. 1404; 12 (2) :126-134
گروه روان شناسی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران Sarahpashang@yahoo.com
چکیده: (1020 مشاهده)
مقدمه: زانودرد از شایع‌ترین علل ناتوانی حرکتی در بزرگسالان است که با پیامدهای جسمی و روان‌شناختی گسترده، کیفیت زندگی و مشارکت روزمره را به‌طور چشمگیری کاهش می‌دهد. پژوهش حاضر با هدف تعیین مدل پیش‌بینی درد مزمن سازگاری درد با نقش میانجیگری خودمهارگری در بیماران مبتلا به زانودرد انجام شد.
روش کار: این پژوهش از نوع توصیفی‌ـ همبستگی و مدل یابی معادلات ساختاری و از منظر هدف، تحقیقی کاربردی بود. جامعه آماری این پژوهش تمامی بیماران مبتلا به زانودرد مراجعه‌کننده به بیمارستان میلاد تهران بودند. نمونه پژوهش حاضر از نوع نمونه‌گیری هدفمند و به تعداد 250 نفر انتخاب شدند. ابزار پژوهش، پرسشنامه سازگاری درد واولز و مک کران، پرسشنامه درد مزمن ون کورف و همکاران و مقیاس خودمهارگری تانجی و همکاران بود. به منظور تحلیل آماری داده ها، از آزمون تحلیل مسیر و نرم‌افزار AMOS استفاده شد.
یافته ها: نتایج نشان داد که مدل ساختاری پژوهش حاضر با داده های گردآوری شده برازش مطلوب داشت. خودمهارگری در رابطه بین سازگاری درد و درد مزمن در بیماران مبتلا به زانودرد اثر غیرمستقیم و نقش میانجی داشت. رابطه غیرمستقیم بین سازگاری درد و درد مزمن وجود دارد. رابطۀ مستقیم خودمهارگری و درد مزمن نیز تأیید شد. لذا با افزایش خودمهارگری در بیماران مبتلا به زانودرد، شدت درد مزمن کاهش پیدا میکند.
نتیجه گیری: بر اساس این یافته ها می توان نتیجه گیری کرد که تقویت مهارت‌های خودمهارگری و مداخلات ارتقای سازگاری با درد می‌تواند به‌عنوان راهبردهای بالینی مؤثر در برنامه‌های درمانی بیماران مبتلا به زانودرد به کار گرفته شود.
روش کار: این پژوهش از نوع توصیفی‌ـ همبستگی و مدل یابی معادلات ساختاری و از منظر هدف، تحقیقی کاربردی بود. جامعه آماری این پژوهش تمامی بیماران مبتلا به زانودرد مراجعه‌کننده به بیمارستان میلاد تهران بودند. نمونه پژوهش حاضر از نوع نمونه‌گیری هدفمند و به تعداد 250 نفر انتخاب شدند. ابزار پژوهش، پرسشنامه سازگاری درد واولز و مک کران، پرسشنامه درد مزمن ون کورف و همکاران و مقیاس خودمهارگری تانجی و همکاران بود. به منظور تحلیل آماری داده ها، از آزمون تحلیل مسیر و نرم‌افزار AMOS استفاده شد.
یافته ها: نتایج نشان داد که مدل ساختاری پژوهش حاضر با داده های گردآوری شده برازش مطلوب داشت. خودمهارگری در رابطه بین سازگاری درد و درد مزمن در بیماران مبتلا به زانودرد اثر غیرمستقیم و نقش میانجی داشت. رابطه غیرمستقیم بین سازگاری درد و درد مزمن وجود دارد. رابطۀ مستقیم خودمهارگری و درد مزمن نیز تأیید شد. لذا با افزایش خودمهارگری در بیماران مبتلا به زانودرد، شدت درد مزمن کاهش پیدا میکند.
نتیجه گیری: بر اساس این یافته ها می توان نتیجه گیری کرد که تقویت مهارت‌های خودمهارگری و مداخلات ارتقای سازگاری با درد می‌تواند به‌عنوان راهبردهای بالینی مؤثر در برنامه‌های درمانی بیماران مبتلا به زانودرد به کار گرفته شود.
نوع مطالعه: پژوهشي |
موضوع مقاله:
روانشناسی در پرستاری توانبخشی
دریافت: 1404/7/6 | پذیرش: 1404/11/15 | انتشار: 1404/12/12
دریافت: 1404/7/6 | پذیرش: 1404/11/15 | انتشار: 1404/12/12
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |